اواخر تیر ماه 1390 یکبار دیگر بر تمامی ساکنان شرق مازندران ثابت شد که هر گونه دست اندازی در طبیعت در درجه اول مشکلات زیادی را برای ساکنانش به وجود می آورد. باز هم بارانی که به دلیل تخریب پوشش گیاهی و درختان جنگ به فاجعه‌ای تبدیل شد. سیل آبی خروشان مهار ناپذیری که نهایتا از زمین های دهستان میانکاله و دقیقا از مناطقی گذشت که محیط زیست با احداث پالایشگاه در آن موافقت کرده. به روشنی می‌توان پیش بینی کرد این سیل آبهای فصلی که هر ساله تکرار می‌شوند می‌توانند عامل خطرناکی برای صدمه زدن به تاسیسات پالایشگاه و انتشار آلودگی آن به سمت زمینهای حاصل خیز، استخرهای پرورش ماهی و نهایتا تالاب میانکاله و دریای خزر باشد.

آری روزگاری اشرف البلاد بدون داشتن نفت تنها با بضاعت يكی از مراكز تجاری جاده ابريشم شاهد تحركات اقتصادی فراوان در دوره‌های گوناگون بود و به جهت ويژگی‌های طبيعی همـواره در قرون گذشته به‌عنـوان زيستـگاه حيات وحش و شـكارگاه و تفرجگاه شناخته شده كه وجود آثار، بقايا و ابنيه تاريخی در ميانكاله مبين اين واقعيت است.

شبه جزيره ای که از 1348 زير پوشش و حمايت محيط زيست قرار گرفت و در 1354 با ارتقاي درجه حفاظتی به پناهگاه حيات وحش تبديل شد و به عنوان منطقه حفاظت شده در فهرست تالاب‌هاي جهان در سال 1355 به ثبت كنوانسيون رامسر رسيد و يكي از ذخاير بيوسفری جهان كه دارای ارزش‌های زياد اكولوژيكی و زيستی است شناخته می‌شود.

اشرف البلاد و این بهشت پرندگان آسيا امروز به اشرف البلایی به نام «پالایشگاه» دچار شده است تا سواحل آن که مهم‌ترين محل تخم‌گذاری ماهيان خاوياری است، و زیستگاه سالانه دو سوم پرندگان مهاجر و شن‌زارهای ساحلـی و اراضی باتلاقی و آبگيــرها و درختچه‌های گز، انار، توسكا و بوته‌های تمشك، همه و همه از سوی این اشرف بالایای زیست محیطی تهدید شود.

منبع: پایگاه خبری فضای سبز و محیط زیست ایران